به بهانه ی تولد پسرم سهند:

ده سال پیش

یک فریاد و تو آمدی با چشمانی درخشنده و گریه ای که صدای زندگی داشت

ومن با تمام وجود عاشقت شدم.

خنده ات مرا به یاد شکوفه های بهاری می اندازد و چشمهایت یادآور ستاره های کویر است ، زیبا و درخشنده .

در نگاهت بی کرانی از عشق موج می زند ، عشق به بودن ، عشق به زندگی و عشق به آموختن .

سهند عزیزم ، راه زندگی بسیار طولانیست و پر از فراز و نشیب .

آسمانی از عشق نابم و بی کرانی از دعای خیرم توشه ی راهت که سربلندی تو آرزوی منست.

با تبریک هفته ی مقام معلم بر آنیم از معلمی تقدیر کنیم که عطر کلامش

 سالهای متمادی فضای امور تربیتی آموزش و پرورش منطقه 4 تهران

را معطر نموده وسروده های دلنوازش آشنای هر درد آشناییست

بدینوسیله از کلیه علاقمندان به شعر و ادب دعوت به عمل می آید در

 محفل شعری که به منظور سپاس از زحمات معلم دلسوز و شاعر توانا

سر کار خانم منصوره فیلی برگزار می گردد حضور بهم رسانند .

زمان: پنجشنبه 87/2/19 ازساعت 15 الی17

مکان : بزرگراه رسالت - نبش خیابان کرمان شمالی( شهید امیر هدایتی)

آموزش و پرورش منطقه 4

گفتی که کیست این تن زخمی میان راه

گفتم که مـن، سکوت علی ، آشنای راه

گفتم که من عصاره صبری به حجم عشق

فریــاد پــر صـلابـت مـردان داد خـواه

گفتم که من حماسه پر شور مهــرگان

یــاد آور نسیــم سحر در شب سیــاه

گفتم که من نشان محبــت پیام مهر

با مشعلی سپید و فروزان به رنگ ماه

گفتم که من به یاد نداری که کیستم ؟

آنم که بست دل به نگاهش به یک نگاه

من آن معلمم که اگر زخم خورده ام

نشکفــته بر لبان دلم شعــله هــای آه

تاوان عشق داده ام ودرس زندگی

با شانه های خسته و دستان بی پناه

شاعر: زری داد اسفند آبادی دبیر ادبیات

تو در سکوت خسته ات

چه رازها نهفته ای

که من برای خواندنش

به عمق لحظه ها پناه می برم

تو در ترانه ی نگاه خود

چه غصه ها نهفته ای

که قلب را به ژرفنای حزن می برد

مرا ببر

مرا به شهر قصه های خود ببر

که من شریک لحظه های پر غم توام

۱۸/۱/۸۷

سحرگه پای خود را روی دوش شب

                                                           نور ضربه بر در زد

طراوت میزبان دیده شد

                                                        غم از رخم پر زد

باغ خود را دست شبنم ها سپرد

                                                      گل از زمین سر زد

تک درخت خانه ی ما شادمان خندید

                      باز هم یک بار دیگر نوبهاری حلقه بر در زد

۲۸/۱/۷۵

خستگی را به جانم خریدم

                                    زندگی را به تو هدیه کردم

ثانیـه ثانیــه لحــظه لحــظه

                                    در کنار تو من جان سپردم

گوییا عمرم از صد گذشت و

                                      ای دریغا هنوزم نمــردم

آبان۸۶

برف

خودم هم اشکهایم را نمی بینم

۷بهمن۸۶